26 Mayıs 2014 Pazartesi

Kanlı Masal...

Aklım, haklıyım, et firarını!

Ovdun ve okşadın beni
Çıktı içimdeki cin;
Ondan ölümümü diledin.

Mayıstı.

Seni o yüzden bağışladım!
Ben en çok mayısta su içerim
Derinim balık kaynar derinim kanımı kaynar
Ben en çok mayısta öne eğerim başımı
İçimden felçli bir göçebe gökyüzüne bakar.

Avuçlarımda yaralı kelebek taşımayı
Mayısta öğrenmiştim;
Ve teraslarda bach dinlemek en çok mayısa yakışırdı
Ve kim bilir
Mayıs artık en çok senin tanrılarına yakışır
Tiril tiril bembeyaz bir giysiyle
Rüzgârda ayakların çıplak
Öyle başın öne eğik yıllarca o boş terasta durmak

Kartpostallardan tanıdığın bir şehri düşünmek gibi
Bir yaraya kabuk olmayı kabullenmek gibi
Eksik, yarım, farkına varmaktan kaçınılan
Tam
Tam yaza girecekken
Yazın omzuna yüzünü dayayacakken
Çekip giden
Ayaklarının altından o son sığınak terası da
Acılarının veliahtı bach'ı da çekip
Gitmiştir işte, yalnızca gitmiştir
Yani.. Anlıyor musun.. Mayıstı..

Seni o yüzden bağışladım!

Bir sesim vardı gölgenden ikmale kalan
Biliyorum, büyük çocukluktu birbirimizi sevmemiz
Cesaret işiydi, delikanlıcaydı,
Bu korkunç sevgide
Yanlışlarımızı yeniden keşfedişimiz
El deymemiş yalnızlıklara kalkışmamız
Yalnızlıklarımızı değiş tokuş etmemiz

Bu evcilik oyununda bile duldum
Hatırla
Sana dizlerimi
Sana tabi bileklerimi ve topuklarımı sundum;
Çevirdikçe bedenini ruhunun radyo dalgalarında
Cazdı, bluesdu, klasik kemandı, klasik aştı
Boktu püsurdu
Hatırla, senin gözlerin çokulusluydu
Senin gözlerin ham kadınsızdı
Çamurdandı
Ağzımda getirdiğim karsuyunu
Kalbine kaçırdım! ovdun ve okşadın beni
Çıktı içimdeki cin
Yatağa döküldü
Yatağıma döküldün
Yatağına döküldüm
Ve ben bu sonsuz savruluşta
O gece
Bütün eski sevgililerimden ince ince söküldüm!

Senin oldum!

İhanetinle pislenen küçük dolaşımımdaki kanla
Karalar çekerek ölümsüz kirpikdiplerine senin
Senin mahşer atlısı dudaklarına
En çok da dudaklarına sokuldum!
Üşüyordum,
Üstüme doğru çekip o kedi dudaklarını
Bir tay sığınırmışcasına anasına
Bana ölünle uyudum! anlıyor musun.. İşitiyor musun..
Cesedine yeni baştan hayat verebilmek için
İhtiyarladım.. İhtiyarladım..
Ben zaten kendimi aşklarda
Hep kalkışılınmış müthiş intiharlarla yaraladım!
Koştum sürekli
Bir hüzünden bir tersliğe dokunarak koştum

Bazı sevdalarda hafızasını kaybeder ya insan
Telaşlanır, ağlar
Babasını sorar çevresindekilere
Öldüğünü bildiği halde
Adını unutur, yolunu kaybeder oturduğu evin
Bir titreme gelir yerleşir ya ortasına mayısın
Bir dikilir bir çöker ya
Kalbine secde eden intikam
Tam
Tam yaza girecekken
Yaza bir ekmek bıçağı tutuşturacakken
Sapı plastik kötü bir ekmek bıçağı
-geri döner.. Döner değil mi.. Diye
Birkaç kırık sözcük.. Buruşuk..
-öldürürüm o zaman, kurtulurum.. Deyip sustuğun
-kaçarım sonra, kimse sormaz.. Deyip yığıldığın
Nisandan hazirana doğru bir su kayakçısı
Gibi süzülürken mayıs, ah bach!

Ah benim bir kangurunun cebine yerleştirdiği yavrum!
Talanım! artanım! eksik kalanım! yarım kalanım!

Nasıl yedirirdim ihanetini kendime
O dev hisle sen mayıstın ben mayıstım
Her şey ama her şey el ele mayıstı
Seni o yüzden bağışladım!

Uzanıp topraktan çıkarttın beni
Tozumu sildin, hohladın, parlattın
Ovdun ve okşadın beni
Çıktı içimdeki cin;
Ondan
-gidecektin, mecburdun, hepsi gibi-
Affını diledin.

Mayıstı. Mecburdum.

Seni o yüzden bağışladım!

Küçük İskender