3 Mayıs 2020 Pazar

Chopin Sabahı


Nicedir bir öykü yakmadın, dedim kendime. Sabahtı. Sabahın erkeni. Balkona çıkmıştım, bahçe yeşermiş, ağaçlar baharmıştı epeydir. Sabahtı diye sessizdi hem. Çok oldu öyküyü yakmadım, diye düşündüm yine. Öykü okudum ama. Düşündüm de. Kurup bozduğum da oldu. Köstebek misali çukurlar açtım sağa sola. Nasılsa bir gün içini doldururum diyerekten yüreklendirdim kendimi. Bahçe çok yeşil, gözümü alıyor rengi, karşıya sıralanmış benimkinin eşi evler ıssız görünüyor gözüme. Balkon onların giriş kapısına bakıyor, neyse ki ağaç çok. Görünmüyorlar. Issızlıkları işitiliyor ama. Ben çıkınca kediye cesaret geliyor. Enikonu alçak olan balkondan atlayıveriyor otun böcüğün içine. Bir başka erkek kedinin yolu düşmese bari bizim buraya, diye geçiriyorum içimden. Yüz yüze durup, kabardıkça kabaracak, kendi dillerinde diklenecekler birbirlerine, ben bir telaş balkondan atlayıp bizimki zarar görmeden yetiverme derdine düşeceğim. Sokakta yaşayanlar kavgaya alışıklar, benimki de tam dayaklık. Ama erken. Kediler de çıkmamışlar piyasaya. Tadını çıkarsın saksağanların peşinden koşturmanın diye bırakıyorum gitsin.

Chopin sabahı. Öyle. Ağır, ince ve hafif serin. Zihnimde bir el basıyor notalara. Hafif bir üşüme geliyor o anda. Kaç zamandır öykü yakmadın, diye geçiriyorum içimden yine. Uyudun, rüyaladın birbirinden karmaşık. Yedin, içtin, korktun, güldün, üzüldün, okudun, izledin, çalıştın, uyandın, düşmedin hiçbir rüyanın peşine, tiksindin sokakta yaşanan günden, ne olacak böyle diye sordun, boş verdin, sustun, hamur mayaladın, süt kaynattın, yoğurt tuttun, anneni ve kardeşini merak ettin, kızının boynundan öptün. Ama kaçtın öyküden. Zamanı değilmiş bahaneleri, neyin öyküsü bu korku hayatının içinde sızlanmaları, tiksintisi eksik değil seni çevreleyen yaşamın. Öğürme ve yutma.
Kedi oradan oraya zıplıyor uçuşan bir şeylerin peşinde. Uçuşan şeyleri kovalamanın keyifli olduğu geçmiş günler geliyor aklıma. Sırıtıyorum. Şimdi, sabahın dibinde nereden çıktı bu? Kalk bir çay koy, diyor güne başlamaya meyilli yanım. Az dur. İyi böyle. Birazdan güneş yükselecek; yakındaki, karşıdaki, iki yandaki evler uyanacak. Kıpırtılar, içerisi havalansın diye pencere açmalar, belki balkonlara, bahçelere çıkmalar başlayacak. Sokak kedileri benimkinin peşine düşecek, Chopin sabahı bitecek. Sonra gün, hip hop.

Öykü yakmadın, çünkü düşmanlaştın diyorum bu kez acımasızca kendime. Çok düşmanlık biriktirdin içinde. Bak yine sırıtıyorsun. Bunu reddedemem. Ne zaman fark ettim, bu ne hınç diye sordum, çoktan ölmüş gitmiş adamlara bu kin nereden çıktı? İlk kime diş biledim? Uyar’dı galiba. Okuyordum, okuduğumu ilk kez anlamış gibi sarsılmıştım, sonra bir şirretlik çöktü üstüme. Söylendim, söylendim, attım gitti kitabı elimden. Arkası geldi sonra. Biraz Süreya’dan tiksindim, biraz Anday’a delirdim, Cansever’e de epeyce ilendim galiba. Evlerden uzak, dedim ve şiiri yıktım içime. Moloz yığını söz, azıcık hava yükselse göz gözü görmüyor ve ben diş biliyorum körleşmeme.

Chopin sabahı ve az kaldı, tek notaya daha basmayacak o el. İçeri girip çay suyu koyacağım ocağın üstüne ve zihnimin uzak köşelerinde yeni çukurlar açacağım, ağzımda ıslık: Nocturne. Düşmanlığım baki.

Mey